.Ve umut kızıla çalıyordu,
Haziran’da ölmek zordu,
Kavgadan vazgeçmekse çok zordu
Cılız bir slogan sesiyle yırtıldı sessizlik
Perdeler açıldı,
Kaldırım taşları, sigara izmaritleri, yırtılmış pankart çarşaflarıyla
Haziran sıcağıyla,
İstanbul sahnede duruyordu…
Binlerce insanın aynı umuda yönelmesi gibi, günebakan misali,umuda dair şarkılar sokaklarda yankılanıyordu…
Melodik haykırışlar, özgürlük diyordu, direniş diyordu,
Ve umut kızıla çalıyordu…
Korktular küçük beyler, beyefendiler bu haykırışların sokaklardaki yankısından,
Korktular Her şey den bir azına sahip olamamaktan, umudu satın alamamaktan
Beş paralık onurları, sinsi gölgeleri, korkuları, baskıları ve insana düşman neleri varsa yüklediler kâğıttan gemilerine, kaçtılar…
Ve 15 ini 16 sına bağlayan gecenin kara çarşafları yırtıldı güneşin aydınlığıyla,
Ne olursa olsun, umut kızıla çalıyordu…
Koşuşturan insanları, oyunlar oynayan çocuklarıyla bu şehrin sokakları, onun adıyla yankılanıyordu
En Büyük sevdamız; ekmeğimiz, canımız; kavgamız
Ve bu drama, izleyenlerin de katılımıyla, büyüyor büyüyordu…
Umut kızıla çalıyordu…